Historiek

Waarom een weeshuis in Stella?

De reden is dat er een schreeuwend tekort is aan weeshuizen in de streek van Nyanza. In deze streek verloren veel kinderen hun ouders kunnen, door de grote armoede, familieleden of naasten niet altijd voor opvang zorgen.

Vele families worden verplicht om ondanks alles de weeskinderen toch op te vangen, maar om de extra last te compenseren moeten de kinderen vaak heel hard werken in ruil voor de zorg.

Wanneer je aan de mensen vraagt " hoeveel kinderen heeft u?", antwoorden ze vaak "ik heb 5 kinderen plus 4 van m’n broer en ik zorg ook voor m’n ouders."

 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 

HIV/AIDS in de provincie Nyanza

Stella, een klein dorpje met enkele honderden inwoners, is gelegen in het zuidwesten van de provincie Nyanza, op enkele kilometers van de grens met Tanzania, tussen het Victoriameer en het reservaat van Massai Mara. Nyanza is de armste provincie van Kenia en bovendien slachtoffer van talrijke epidemies. Een van de belangrijkste redenen van het groeiende aantal wezen in deze streek is het grote sterfteaantal door het aidsvirus. Bepaalde traditionele gebruiken werken de verspreiding van het virus in de hand, zoals bijvoorbeeld het overerven van de (vaak besmette) weduwe aan de broer van de overledene. Deze traditie komt voort uit de behoefte aan financiële en sociale bijstand aan deze weduwe en haar kinderen. Vandaag wordt hierdoor de kans op besmetting van een hele generatie bevordert. Bijgevolg blijven vaak alleen maar de grootouders en een 10-of 20tal kleinkinderen over. Hoe kunnen deze grootouders voor geld en voor de opvoeding van hun kleinkinderen zorgen, terwijl ze te oud zijn om op het veld te werken?

Hieronder enkele statistische gegevens over de provincie Nyanza (uit het UNDP Human Development Report 2006):

· een levensverwachting van 44 jaar, de laagste van het land;
· 13% van de totale bevolking is HIV positief (of 30% van de "actieve" bevolking), het hoogste percentage in Kenia ;
· 63% van de bevolking leeft onder de armoedegrens, opnieuw één van de hoogste % in Kenia.

Het dringenste is een weeshuis

 

Een persoonlijke ervaring illustreert tenslotte de dringende behoefte aan weeshuizen in Nyanza.

Tijdens veldwerk in het kader van mijn werk deden we een participatieve evaluatie over de rurale behoeften in de dorpen. Dit is een activiteit in dewelke de dorpelingen gevraagd wordt via verschillende oefeningen hun levensomstandigheden te analyseren. Eén van deze oefeningen vraagt naar welke organisaties in het dorp tekort schieten. In tegenstelling tot onze verwachting, vroegen de vrouwen niet naar NGO’s, micro-kredieten of ontwikkeling van de landbouw maar naar een weeshuis…

 

De geboorte van Happy Home

Ongeveer 15 jaar geleden richtte de familie Sagwa Mdeizi de “Medicare Maternity & Nursing Home Hospital” op, een kliniek voor medische zorg aan de omliggende dorpen. In die tijd waren er weinig hospitalen in de buurt en was het Medicare erg welkom. Jaar na jaar kwamen er nieuwe ziekenhuizen bij en werden de patiënten in Medicare te schaars om een medische infrastructuur en het nodige personeel aan te kunnen houden.

De familie Sagwa Mdeizi besloot toen de kliniek om te vormen een andere humanitaire instelling. Ze hadden al jaren zelf een aantal weeskinderen in huis genomen en toen Isabelle Vandeplas in 2006 in Stella toekwam, met het idee om naast haar werk weeskinderen te helpen, begon het weeshuis project definitief vorm te krijgen. En in zeer korte tijd ontstond “Happy Home”.

Isabelle vertelt u hoe dit alles begon :

« Ik ontmoette Alfred, Rose en hun familie in 2006 in het kader van mijn werk als landbouw onderzoeker. Na een eerste ontmoeting met de boeren nodigde Alfred me uit bij hen in te trekken en deel uit te maken van zijn grote familie.

Voordien werkte ik in Benin (West-Afrika) bij het Wereldvoedselhulpprogramma van de VN, en was actief binnen een project voor voedselhulp aan weeshuizen. Tijdens deze missies werd ik geraakt door de enorme toewijding van de plaatselijke bevolking, die talrijke weeskinderen opvingen met slechts één salaris.

Toen ik zag wat deze bescheiden families verwezenlijkten nam ik me voor ooit zelf zulke kinderen te helpen. Amper 6 maanden later werd mijn wens vervuld, in Kenia!

Tijdens een gesprek met Rose, de vrouw van Alfred bij wie ik logeerde, zag het idee voor een “Happy Home” het licht. Ik wou weeskinderen in de buurt helpen en zij had een leeg gebouw dat een nieuw doel zocht. Al snel vormden we een team met Alfred, Edouard (Isabelle’s partner) en Tom (een vriend van de familie).”


                 Isabelle - Rose - Tom - Edouard - Alfred